Decyzje operacyjne podejmowane w organizacjach mają wyraźnie ustanowiony kontekst wystąpienia. Kontekst ten, w przypadku procesowego podejścia do zarządzania, sprowadza się do określonego miejsca w procesie biznesowym, w ramach którego podejmowana jest decyzja. Bardzo często, logika podejmowania decyzji stanowi integralną część opisu procesu, znajdując odzwierciedlenie w złożonych konstrukcjach opartych o bramki decyzyjne. Biorąc pod uwagę fakt, iż decyzje w swojej naturze są deklaratywne, umieszczanie ich logiki w ramach procesu, który z natury jest imperatywny (proceduralny) jest błędem i prowadzi do swoistego fałszowania rzeczywistości poprzez próbę ustanowienia kolejności ewaluacji kryteriów podejmowania decyzji oraz jednoczesnego zmniejszenia czytelności samego opisu procesu. To z kolei może być argumentem do zakwestionowania zasadności opisu procesów, prezentujących rzeczy w sposób nieprawdziwy, bądź uproszczony.
Pojawienie się koncepcji modeli decyzyjnych w jawny sposób wprowadza wyraźny podział pomiędzy opisem procesu a opisem logiki decyzyjnej. Przebieg procesu, prezentuje sekwencje działań realizowanych przez role występujące w procesie, podczas gdy model decyzyjny pozwala ustanowić tę sekwencję działań bazując na deklaratywnie zdefiniowanej logice. Tak stworzone procesowe modele funkcjonowania organizacji znacznie ułatwiają ich pielęgnację czyniąc tym samym proces wprowadzania zmian w organizacji zwinniejszym i łatwiejszym do zrealizowania.